হিন্দু ধৰ্মত কাৰোবাৰ মৃত্যু হ’লে বহুতো ৰীতি-নীতি কৰা হয়। গৰুড় পুৰাণত মৃত্যুৰ লগত জড়িত বহুতো বিশ্বাস আছে। আপুনি নিশ্চয় প্ৰায়ে দেখিছে যে মৃত্যুৰ পিছত মৃতকৰ মুখত তুলসী আৰু গংগা জল সোমোৱাই দিয়া হয়, ইয়াৰ লগতে মৃতকৰ কাণত ৰাম ৰাম বুলি কোৱাৰ পৰম্পৰাও আছে।
কিন্তু আপুনি ভাবিছেনে যে এনে কিয় কৰা হয়?হিন্দু ধৰ্মত জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈকে মানুহৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো মোৰ বাবে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰীতি-নীতি, প্ৰথা বা আচাৰ-ব্যৱহাৰ আছে। হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি চলি অহা এই প্ৰথা আৰু ৰীতি-নীতিৰ বিভিন্ন কাৰণ। একেদৰে কোনো ব্যক্তিৰ মৃত্যুৰ পিছত কোনো এটা অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰা হয়, যাক শেষ ৰীতি বোলা হয়। এই ৰীতি-নীতিৰ অধীনত এটা পৰম্পৰা আছে যে, তুলসী পাত আৰু গংগা পানী মৃত ব্যক্তিৰ মুখত ভৰাই দিয়া হয়।
ইয়াক পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়
আচলতে কোৱা হয় যে আত্মাই মৃত্যুৰ পিছত যমৰাজলৈ গ’লে নিজৰ কৰ্ম অনুযায়ী অত্যাচাৰ ভোগ কৰিবলগীয়া হয়, সেয়েহে মৃত ব্যক্তিৰ মুখত তুলসী পাত ৰখাৰ সময়ত যমদুটসকলে সাধাৰণতকৈ কম অত্যাচাৰ দিয়ে। হিন্দু ধৰ্মত গংগা পানীক পবিত্ৰ আৰু গংগাজলক অমৃতৰ দৰে বুলি গণ্য কৰা হয়। গংগা পানীত স্নান কৰা ব্যক্তিৰ সকলো পাপ ধুই যায় বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়, সেয়েহে মানুহৰ মৃত্যু হ’লে গংগা পানী মুখত দিয়া হয় যাতে তেওঁ পাপৰ পৰা মুক্তি পায়।
আন এক বিশ্বাস মতে মৃত ব্যক্তিৰ মুখত তুলসী আৰু গংগা পানী এই কাৰণেই দিয়া হয়, কাৰণ যেতিয়া মানুহৰ প্ৰাণ তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা ওলাই যায় তেতিয়া তেওঁ বহুত কষ্ট ভোগ কৰিবলগীয়া হয়, সেয়েহে যেতিয়া তুলসী আৰু গংগা পানী তেওঁৰ মুখত দিয়া হয় মুখ, তেওঁৰ মৰিবলৈ বেছি কষ্ট নালাগে।
